Gert van Vliet

Mount Precipice in Nazareth “Niemand die zijn hand aan de ploeg slaat en kijkt naar wat achter hem ligt, is geschikt voor het Koninkrijk van God.”   Het is Shabbat en dat geeft mij de gelegenheid om een klein stukje te schrijven over wat er in mijn hart leeft op dit moment. Het wonder van het bereiken van de overkant ligt alweer bijna een maand achter ons. God riep de Israëlieten op om te denken aan de wonderen die God voor hen gedaan heeft. Zodat ze God bleven vertrouwen in hun wandel met Hem. Gedurende het Loofhuttenfeest wordt hier vandaag de dag nog steeds aan gedacht. Zij herdenken dat ze in tenten(soeka’s) woonden en op weg waren naar het beloofde land. Ik ben ook onderweg naar Gods Koninkrijk. Het is goed om terug te denken aan de wonderen die God gedaan heeft in mijn leven. Zo krijg ik kracht om weer in het heden te leven en de onmogelijkheden te overwinnen door Gods genade en mezelf te richten op de heerlijke toekomst. Een vrouw in onze gemeente in Nederland adviseerde ons...

Turan Hazafon in Israël Galilea (Arabische stad)             Dagelijkse dingen, verloren zielen en de boodschap van Hoop! De tijd gaat snel! Op het moment van schijven zijn we alweer bijna drie weken hier in Israël. Omdat we natuurlijk al veel wisten van het land en de cultuur is het dit keer makkelijker om te integreren in het land. Al zijn sommige dingen nog steeds erg lastig. Bijvoorbeeld: Onze auto moet weer verzekert en opnieuw gekeurd worden, dit alles heeft natuurlijk allemaal stil gelegen. Ik ben ondertussen al twee weken aan het proberen om de juiste papieren te krijgen. Als buitenlander is alles moeilijker om te organiseren. Op hoop van zegen heb ik morgen een afspraak kunnen maken om het in orde te maken. Een ander voorbeeld: Je zit in quarantaine en je hebt boodschappen nodig. Normaal gesproken bel je een familielid of bestel je bij de supermarkt. Nu zijn we samen een dag bezig geweest om boodschappen te bestellen in het Hebreeuws en dit ...

  Een week in het Beloofde Land… Op het moment van schrijven zit ik alweer een week in isolatie. Ik had van te voren niet kunnen bedenken hoe grote zegen dit zou zijn. Heerlijk op je gemak het huis inrichten, kleren wassen, lego bouwen met de kinderen en nog veel meer. En we zijn nog niet eens klaar. Ik kan niet beschrijven hoe we ons voelden toen we op weg waren vanaf het vliegveld naar Haifa. Onwerkelijk en ik heb mezelf vaak in mijn arm geknepen of het echt waar was. God is almachtig en dat hebben we mogen ervaren. Hallelujah! Hebreeën 11:6 Zonder geloof is het echter onmogelijk God te behagen. Want wie tot God komt, moet geloven dat Hij is, en dat Hij beloont wie Hem zoeken. Bovenstaande tekst raakte me de laatste tijd diep in mijn hart. Verander het woordje ‘geloof’ eens in: ‘vertrouwen op God’ en je zult begrijpen waarom. Gods beloftes zijn zekerder dan de omstandigheden. Ik heb door deze moeilijke periode mogen leren dat ik mijn lichaam over moet geven aan God. Te vaak...

  De tekst op de muur van ons appartement in Haifa... Het wonder is gebeurt! Op het moment van schrijven kijk ik uit mijn raam en zie ik de stad Haifa voor me. Ik kan het amper geloven dat God ons door de spreekwoordelijke ‘rode zee’ heeft geleidt. In mijn vorige blog schreef ik over Gods belofte dat we ons ondanks ‘de onmogelijkheden’ op Hem moesten vertrouwen. Om eerlijk te zijn, ik zag er ontzettend tegenop om mensen te ontmoeten voordat we naar Israël op reis gingen. Je neemt afscheid maar toch met enige reserve. Gods belofte staat vast maar voor de mensen was de grens dicht. De strijd tussen lichaam en Geest was groot. Afgelopen zaterdag werden we uitgezegend door onze oudsten van de gemeente. Dit ervaarde als een grote stap voorwaarts omdat ook zij achter onze keuzes stonden met betrekking tot de stap in geloof. We misten één formulier om het land Israël binnen te komen. Dit formulier hadden we aangevraagd bij de ambassade, maar kregen geen gehoor. We besloten om in geloo...