Gert van Vliet

In deze maand vieren we het Bijbelse Pesach. De maand waarin elk Israëlisch gezin een lammetje van een jaar oud moest nemen, deze in huis moest halen, hem verzorgen en vervolgens moest het lammetje op de 14 e van de maand Nissan geslacht worden. Het lammetje moest in perfecte conditie zijn en geen gebreken hebben. Elk jaar, jaar in, jaar uit werd dit gedaan. Rondom Pesach was het een drukte van belang in en rondom Jeruzalem. Het lammetje was het symbool dat er bloed moest vloeien om vergeving te ontvangen van alle zonden. De profeet Jesaja profeteerde over dit lam. Jesaja 53:7 Toen betaling geëist werd, werd Híj verdrukt, maar Hij deed Zijn mond niet open. Als een lam werd Hij ter slachting geleid; als een schaap dat stom is voor zijn scheerders, zo deed Hij Zijn mond niet open. Als we de Evangeliën lezen, de geschiedenis en het werk van de Heere Jezus, dan kan ik niet anders dan concluderen dat Hij de vervulling is van het Pesachlam. Jezus leefde een leven in totale gehoorzaamheid ...

Kinderen vieren Poerim Morgen begint in Israël het feest Poerim. Dit feest is begonnen ter herinnering aan de gebeurtenis in de vijfde eeuw voor Christus, nadat Haman een wet had ingesteld om alle Joden te vermoorden in het toenmalige Perzische rijk. Hoewel dit het enige boek in de Bijbel is waarin de Naam van God niet wordt genoemd, heeft dit boek natuurlijk alles met God te maken. Want Diezelfde God had namelijk Zijn Naam verbonden aan de Joden. In de Bijbel vinden we verschillende miraculeuze reddingen, denk aan Mozes die ontkomt aan een kindermoord. De duisternis had het namelijk op hem gemunt, want de satan weet Gods plannen beter dan wij. Denk aan de Israëlieten voor de Rode zee die opgejaagd werden door een ziedende Farao. God had namelijk iets beloofd aan Abraham, Izak en Jacob en Zijn Naam stond daar op het spel. Hij opende de zee en Zijn volk ging er droogvoets doorheen. Denk aan de kindermoord in Bethlehem toen onze Verlosser Jezus uit Nazareth geboren werd. Ook Hij ontkwam ...

Ik kan het me nog goed herinneren… Ik herinner mezelf zittend naast mijn vader in de kerk, prutsend aan zijn trouwring die door al die jaren vergroeid was met zijn ring, waardoor het onmogelijk was de ring van zijn hand te trekken. Telkens als de dominee het over Israël en de Heere Jezus had werd mijn hart warm. Ik verlangde naar iets wat ik niet wist. Ik ervaarde iets wat ik niet begreep. Het heeft tot mijn vijfentwintigste levensjaar geduurd voordat ik echt tot geloof in Hem kwam en de Bijbel als leidraad ging houden. In de periode toen ik tot geloof kwam en de Heere Jezus erkende als mijn Verlosser, las ik een boek. In het boek stond een foto. Deze foto raakte me diep in mijn hart. Een Nazi soldaat schiet een moeder neer die haar kind in haar armen draagt. Dit was voor mij de ergste vorm van wreedheid. Het beeld en de leed van het Joodse volk raakte me diep. Ik voelde het verlangen om met hen mee te lijden om hun pijn te verlichten. Ik zakte op mijn knieën en bad: “Heere God, dit ...