Gert van Vliet

met op de achtergrond de rode zee... Het is de hoogste tijd voor een nieuwe blog! Afgelopen nacht ben ik teruggekomen van een tweedaagse trip naar Eilat. Dit is ongeveer vijf uur rijden vanaf Haifa. Ik was gevraagd om te rijden. De autorit begon in de stromende regen, maar na 2 uur rijden stopte de regen en begon het land geel te kleuren. Na nog eens drie uur rijden door de Negev woestijn kwamen we op onze bestemming voor de inschrijving van de touretappe door de meest zuidelijke regio van het land Israël. Samen met de studenten van het drugsrehabilitatie centrum trainen we al een tijd voor deze wedstrijd. Het is een mooie manier om in contact met hen te zijn en een goede invulling van de dag te hebben. Velen van hen hebben een grote rugzak met problemen op hun rug. Verleden, opvoeding en natuurlijk ook de schade van de drugs. Zeker zes van de tien verslaafden is van Russische Joodse afkomst. Eenzaamheid overvalt hen en drugs is vaak de oplossing hiervoor. Er is veel gebrokenheid in ...

Een oude meelfabriek uit de tijd van de Kruisvaarders in Ein Afek ‘De God van de hoop!’ Ik ben alweer ruim 5 maanden in Israël. De maanden zijn voorbij gevlogen. De ergste cultuur shock heb ik achter de rug. Ik vind het leven enorm intens hier. Ik denk dat dit ook te maken heeft met het feit dat alles anders is. In je eigen cultuur doe je vaak dingen op de automatische piloot en nu moet je bij alles nadenken. Al moet ik zeggen dat dit steeds makkelijker gaat. Heel soms denk ik weleens in het Hebreeuws. Dat is echt een prachtige verandering. Beetje bij beetje wordt het leven makkelijker. In het Hebreeuws zeggen ze: ‘Leat leat’. Een uitspraak dat alles beetje bij beetje wel goed komt. Op het moment van schrijven ben ik aan het afkicken van mijn telefoon. Ik merkte dat mijn telefoon een steeds grotere rol ging spelen in mijn leven. Telkens moest ik kijken voor berichten en keek ik op sociaal media. Ik wil helemaal geen slaaf van mijn telefoon zijn. Ik wil een leven in het licht vol va...