Gert van Vliet

Karmel gebergte Waar ligt mijn focus op? Mijn jongste zoon is alweer twee weken oud. Ik kan niet anders zeggen dat ik mezelf in een intensieve tijd begeef. Het gezin, dagelijkse studie en de velen bezoeken die ik afleg. Op het moment van schrijven is het buiten 27 graden en schijnt het zonnetje nog volop. De afgelopen dagen had ik last van een cultureshock. Ik miste de warme kachel en het herfstachtige weer in Nederland. Op dit soort momenten mis ik mijn thuisland. Het land waar ik mijn hele leven gewoond heb. Je moet je eens voorstellen dat je al bijna vier maanden geen regen heb gezien. Het is een feit dat als je emigreert, je last hebt van een cultureshock. Nieuwe taal, nieuwe gewoontes, nieuwe vrienden en ga zo maar door. Het vergt tijd en gebed om daar op een goede manier doorheen te komen. Ik mag er in ieder geval niet voor weglopen en ik dank God dat Hij me elke keer de kracht geeft en de vreugde geeft om hier te zijn. Er is een tekst uit de Bijbel die mij hierbij telkens he...

Jefta van Vliet Jefta is geboren! Gisterochtend om 06.56 is onze zoon Jefta geboren. Moeder en Jefta zijn gezond en daar ben ik heel dankbaar voor. Jefta is geboren in het English Hospital in Nazareth. Het voelt echt onrealistisch maar het is echt waar. Mijn zoon is geboren waar mijn Verlosser Zijn hele leven woonde. Voor de eerste keer beviel mijn vrouw buiten Nederland en buiten Harderwijk. Van te voren zijn we in gebed gegaan waar mijn vrouw zou bevallen. We kregen sterk de overtuiging om voor dit ziekenhuis te kiezen vanwege de voorgeschiedenis van de oprichters en de connecties tussen kennissen hier en het ziekenhuis. Op de afdeling werden we begroet door een Nederlandse uitziende vroedvrouw. Ze bleek een geboren Joodse Israëli te zijn maar ze had een Nederlandse moeder. Mijn hart was vol dankbaarheid. Wat een topvrouw heb ik toch! Wederom ben ik onder de indruk van de inspanning die mijn vrouw moest doen om ons kind ter wereld te brengen. Na uren van werk kwam Jefta ter werel...

Uitzicht op de haven van Haifa... God doet wat Hij beloofd! Op het moment van schrijven kan ik God alleen maar loven en prijzen. Hij is goed, Hij is trouw en Hij verdiend alle eer van alle mensen. Hij wil dat ik Hem vertrouw en dat vertrouwen heeft en kan Hij niet beschamen. De vorige blog schreef ik over de Visum aanvraag. Voordat we naar het ministerie van binnenlandse zaken gingen werd ik bevestigd door een tekst uit: 2 Korinthe 1:20 Immers, zovele beloften van God als er zijn, die zijn in Hem ja en in Hem amen, tot verheerlijking van God door ons. Hij heeft gedaan wat Hij beloofd heeft. We hebben een nieuw Visum! Ik wil één ding heel duidelijk maken. Ik heb getwijfeld, ik heb gestreden in het geloof. Maar ik heb het geloof in een goede afloop behouden. Ik besef maar al te goed dat ik een klein geloof heb. Te vaak heb ik bevestigingen nodig. Het is goed om te weten dat het helemaal niet om ons gaat. Het gaat niet om onze Visum verlenging. Dat is helemaal niet belangrijk. Ik hoop...

Alweer drie maanden een Israëliër… Ik ben alweer drie maanden een Israëliër. Althans niet volgens mijn paspoort, maar vanwege het feit dat ik hier drie maanden woon. Vandaag was ik in het postkantoor om een tijdelijk Israëlische creditkaart aan te schaffen. Deze heb ik nodig voor het Visum kantoor. Na een tijdje gewacht te hebben was ik dan eindelijk aan de beurt. De vrouw achter de balie verzocht mij om nog even te wachten. Ik antwoordde beleefd en besloot nog wat langer te wachten. Ze herhaalde dat ik nog even moest wachten… Voor de tweede keer antwoordde ik beleefd dat ik dit zou doen. Naast me stond een Joodse man uit Hongarije. Hij zei: “In dit land moet je oorlog voeren om aan de beurt te zijn.” Je bent zo beleeft dat ze je niet geloofd, vandaar dat zij het nog keer tegen je zei.” Het is echt waar! Israëliërs maken overal ruzie over. Ze gunnen mekaar geen enkele ruimte. ‘Ik eerst! Ik eerst!’ Het is niet moeilijk om op te vallen. In Nederland is het ‘not done’ om voor te dringen...