Gert van Vliet

Wachtend voor een dichte zee… Op het moment van schrijven wonen we in een caravan en een tent in het weiland van onze geliefde ouders. Overdags maken we de laatste dingen schoon in het huis welke we over twee dagen moeten verlaten. De kinderen nemen eind van de week afscheid van hun klasgenootjes. Een tijdje geleden zijn we door de Heere bevestigd dat we niet op zoek hoefde naar een ander huis en dat we ons klaar mochten maken voor de overgang naar Israël. Dit is een belofte. De tickets zijn besteld. Ondanks onze vleselijke zorgen, houden we vast aan Gods belofte. Daar zit je dan in een caravan. Geen huis, geen eigendommen en geen aardse zekerheid. Nou ja, die aardse zekerheid hadden we wel. Een week geleden hoorden we namelijk dat buitenlanders het land weer in mochten. Twee dagen later werd deze restrictie een maand verplaats. Weg zekerheid! Ik was zo blij dat we eindelijk zekerheid hadden na 16 maanden wachten. Wat nu? In mijn stille tijd word ik telkens gewezen dat aardse zeker...

De omgevallen boom Een tijd van droogte… Vorige week was ik samen met mijn gezin in het bos. Geregeld trekken we er samen op uit om even op adem te komen. De kinderen kunnen dan lekker in de beek spelen. In een tijd van digitalisering is het een verademing om in de natuur te zijn. Even weg van de drukte en de stress van het leven. Op de plek waar we zaten was een hele grote boom omgevallen. Het was geen dode boom. De boom zag er gezond uit met een dikke stam. Toch was de boom omgevallen. De boom was duidelijk omgewaaid. Ondanks het gezonde uiterlijk van de boom was hij niet in staat om de storm te overleven. Het kolossale gevaarte was als een grasspriet omgevallen. Nog voordat de boom omgevallen was leek de boom een lang en gezond leven voor zich te hebben. Sterk van buiten, gezond en misschien wel veel vrucht dragend. Toch moest de boom buigen voor de storm in zijn leven. Ik keek nog eens rustig naar de boom. En toen zag ik het probleem. De wortels van de boom waren niet goed de grond...